Hadithi ya Mlevi Ep 2: Safari ya Mapenzi na Kupotea kwa Mkono
Nilipoanza kuelekea Misri, roho yangu ilikuwa nyepesi kama manyoya ya tai aliyeshika upepo wa asubuhi. Nilifunga mzigo wangu wa nguo bora—kanzu zilizopakwa marashi ya amber na miski, vitambaa vya hariri kutoka Damascus, na vitambaa vya wanawake vilivyopambwa kwa dhahabu. Nilikuwa tayari kwa safari ya biashara, lakini roho haikujua kuwa ilikuwa inasafiri pia kutafuta hatima isiyojulikana.
Tulivuka milima, tukashuka mabonde. Nilipita jangwani ambapo mchanga hupuliza mithili ya moto wa usiku, nikapita vijiji vya watu waliotabasamu kwa lugha ya wageni. Nilivuka mto, nikasafiri kwa ngamia, nikalala kwenye hema zenye harufu ya kahawa na hadithi.
Hatimaye nikawasili Misri—mji ambao sauti ya maji ya Nile huimba usiku, na taa zake huzungumza na mwezi kwa upole. Nilitafuta nyumba ya wageni karibu na soko kuu. Soko hilo lilikuwa hai kama moyo wa mwanadamu aliyependa. Mifugo, harufu ya viungo, vicheko vya watoto, na sauti za wauzaji—yote yalichanganyika kuwa muziki wa biashara.
Siku ya pili, nilivaa vazi la nadhifu, nikapulizia manukato ya miski shingoni na nikatembea kuelekea sokoni. Nilikuwa kijana mwenye sura ya matumaini na mfuko wa mali. Nikakutana na meya wa mji, mtu mrefu mwenye ndevu zilizotiwa hina. Nilimweleza nia yangu—kutafuta wafanyabiashara wadogo wa kuuza bidhaa zangu. Alinitazama kwa jicho la uamuzi, kisha akasema:
“Hapa Misri, bidhaa nzuri husemewa na wateja. Ukikubali kushirikiana na wachuuzi wetu, tutakupa heshima ya soko.”
Nikakubali. Nikagawa bidhaa zangu kwa wafanyabiashara wadogo na nikawapa masharti ya wazi: kuuza bidhaa zangu kwa faida na kurudisha mapato kila siku ya Alhamisi. Walikubali kwa shangwe, maana bidhaa zangu zilinukia hadhi na utajiri.
Kwa muda wa wiki mbili, kila Alhamisi nilikusanya fedha. Biashara ilinukia mafanikio. Wateja walizidi. Manukato yangu yakawa gumzo, hariri zangu zikatafutwa. Misri ikawa kama ardhi ya neema.
Lakini siku moja, upepo ulibadilika.
Nilikuwa nimekaa dukani kwa mmoja wa wachuuzi wangu, nikinywa chai ya tangawizi kutoka China. Harufu yake ilikuwa tamu, moto wake ukinituliza. Ghafla, harufu nyingine ikavamia pua yangu—harufu ya mwanamke, si ya manukato tu, bali harufu ya utu, hadhi, na kitendawili.
Nikainua macho.
Alikuwa amesimama mbele yangu. Msichana wa kati ya miaka 21 hadi 25. Sura yake ilifunikwa kwa utandio, lakini macho yake—Subhanallah! Macho yake yalimeta kama almasi zilizooshwa na maji ya usiku. Mavazi yake yalionyesha kuwa si wa kawaida. Alikuwa binti wa heshima au labda wa kifalme.
Alikaa karibu nami. Akaniuliza kuhusu vitambaa vya hariri vilivyopambwa kwa michirizi ya dhahabu. Alizungumza kwa sauti ya upole, iliyojaa adabu lakini pia mamlaka. Muuzaji wangu akajibu bei, naye akasema:
“Nipe bidhaa, nitamtuma mjumbe na pesa.”
Muuzaji akakataa. Akasema siku hiyo mwenye duka yupo—na hawezi kutoa bidhaa bila malipo. Binti yule alinyanyuka kwa ukali wa kifalme:
“Biashara yenu haithamini hadhi ya wateja.”
Maneno hayo yalinichoma. Nikamsogelea kwa adabu na kusema:
“Chukua, binti wa heshima. Kama ni sadaka, basi ni sadaka ya moyo wangu. Kama utarudisha pesa, nashukuru. Usiporudisha, nashukuru zaidi.”
Akalitazama uso wangu. Kisha akasema kwa sauti iliyojaa baraka:
“Mwenyezi Mungu akujalie, ewe kijana. Laiti kama kila mwanamume angekuwa kama wewe, ningependa kuwa mke wako.”
Nikashikwa na mshangao. Moyo wangu ulianza kudunda kama ngoma ya harusi. Nilitaka kumwambia mengi. Nilitaka kumwona. Nikamwambia kwa sauti ya kuomba:
“Niombe radhi, lakini naweza kuona uso wako hata mara moja?”
Akasogea karibu. Polepole akafunua utandio wake… Ewe Sultani, sijawahi kuona sura kama ile! Macho yaliyotulia, nyusi zilizochorwa kama mshale wa kupenya roho. Midomo iliyo kama maua ya waridi. Ngozi laini kama hariri ya peponi.
Kisha akafunika uso wake tena na akaondoka… kama upepo wa manukato. Hakuniambia jina lake. Wala wapi anakaa.
Siku hiyo sikula. Sikulala. Mawazo yangu yakazama kwenye uso wake, sauti yake, na harufu aliyoniachia moyoni. Nilihisi nimeibiwa roho yangu. Nilimuuliza muuzaji wangu, lakini naye hakumfahamu.
Siku ya pili, nilienda dukani mapema. Na—Subhanallah—alimjia tena. Alikaa pale pale. Akatoa kitambaa kilichofungwa na kuniambia:
“Hii ni malipo ya jana.”
Sikuhitaji kuhesabu. Sikuhitaji uthibitisho. Nilichotaka ni yeye, si pesa.
Tukazungumza. Nikaanza kumpeleka kwenye maneno ya ishara—ishara ya mapenzi. Ghafla akakaza uso, akasimama, akaondoka bila kusema neno. Sikumuuliza jina. Wapi anaishi. Hakika nilijichukia.
Siku ya tatu nikazunguka mitaa ya Misri kama mwendawazimu. Nikitafuta harufu, kivuli, au hata unyayo wake. Siku ikapita bila kuona kitu.
Siku ya nne—Subira ya Allah!—akaja bibi mmoja dukani. Mzee lakini mwenye mavazi ya kifahari. Akaniambia:
“Binti mkubwa wa nyumba alinituma. Ana ujumbe wa siri kwako.”
Nilienda naye. Tulipita mitaa ya kifalme hadi tukaingia katika nyumba kubwa yenye ukimya wa heshima. Nikakaribishwa ndani. Nikasikia harufu ileile—harufu ya msichana yule.
Akatoka.
Akiwa amependeza zaidi. Alivaa kanzu ya rangi ya tausi, iliyopambwa kwa mapambo ya hariri. Alikaa karibu nami. Wafanyakazi wake wakaleta vinywaji. Akasema:
“Nilikupenda tangu mara ya kwanza. Nimeshindwa kulala, kula, wala kutabasamu. Tafadhali—tuoane.”
Niliinama. Nikamshukuru. Nikakubali. Akanieleza:
“Tuoane kwa siri. Mimi ni mtu wa heshima, na wewe ni mgeni. Watu hawatakuelewa, lakini moyo wangu umeamua.”
Tulipanga kuwa harusi ifanyike Ijumaa, nyumbani kwake, baada ya swala ya Ijumaa.
Na hapo Sultani… ndiko nilikoanza kupoteza mali… na mkono wangu.
