Hadithi ya Mlevi Ep 3
Nilipoamka siku ya Ijumaa, moyo wangu ulikuwa kama mtoto anayesubiri zawadi ya siku ya kuzaliwa. Siku hiyo ilikuwa tofauti na zote. Nilijisafisha kwa maji ya waridi, nikavaa kanzu nadhifu ya hariri iliyoandaliwa kwa siku hiyo pekee. Nikapulizia marashi ya amber yaliyokaa kwa miaka mitatu kwenye chupa ya kioo cha kutoka Basra.
Nilienda kuswali Ijumaa mapema, moyo wangu ukiwa katika dua na shukrani. Baada ya sala, nilikutana na mashahidi wawili niliowapanga—wafanyabiashara wenzangu kutoka Baghdad—na tukapanda gari la farasi kuelekea kwenye jumba la siri la ndoa.
Hatukuingia kupitia lango la mbele, bali kupitia njia ya pembeni iliyopambwa kwa maua ya waridi na taa za shaba zilizowekwa kwenye kingo za kuta. Tulipofika ukumbini, nilishangaa… kwa hakika hilo jumba halikuwa la kawaida.
Ukuta wake ulijengwa kwa mawe meupe yaliyopambwa kwa almasi ndogo ndogo. Mapazia ya dhahabu yalining’inia hadi sakafuni, na sakafu yenyewe ilikunjwa kwa zulia la kutoka Persia, lenye urembo wa mikono ya watawala.
Tulikaribishwa vyema. Tuliketi kwenye viti vya hariri vilivyopambwa kwa misumari ya shaba iliyoandikwa kwa kaligrafia ya Kiarabu. Katikati ya ukumbi, aliketi mzee mmoja mwenye haiba ya kifalme. Ndevu zake zilipakwa hina na kuachwa zining’inie kwa heshima, macho yake yalikuwa makali lakini yenye upole.
Akatamka kwa sauti ya mamlaka:
“Je, wewe ndiye Ibrahimu Khalid wa Baghdad?”
Nilipigwa na butwaa. Jina langu? Asili yangu? Nilisita kidogo lakini nikajibu kwa unyenyekevu:
“Ndio mimi, mzee mtukufu.”
Akaniangalia kwa jicho la uchunguzi, kisha akasema:
“Je, umekubali kumuoa binti yangu, Nurat Khan?”
Katikati ya pumzi yangu ya mshangao na furaha, nikasema:
“Ndio. Nimekubali kwa moyo wangu wote.”
Muda huo, mashahidi walikuwepo. Ndoa ikafungwa. Ilikuwa ndoa ya siri, lakini haikuwa ya dhihaka. Kila shahidi alipewa zawadi ya dhahabu pishi tano. Waliondoka wakiwa na nyuso za kushangaa.
Mimi nikachukuliwa hadi kwa mke wangu mpya. Hapo ndipo nilipojua maana ya neno "pepo duniani". Vyumba vya jumba lile vilikuwa kama mithili ya hadithi za Alf Laila U Laila. Zulia la dhahabu, vioo vya waridi, mapazia ya samawati, na vyombo vya dhahabu vilivyopangwa kwa mistari mikali.
Na yeye… Nurat Khan… alikuwa amepambwa kama kifungua moyo cha mbingu. Gauni lake lilikuwa refu, lenye wepesi wa upepo na harufu ya marashi ya India. Macho yake yalikuwa makini, lakini yalinitazama kwa upendo usiokuwa na mipaka.
Tulisogeana kimya kimya. Hakukuwa na kelele, wala maneno ya dunia. Palikuwa na pumzi mbili, mioyo miwili, lakini nafsi moja.
Usiku huo, taa ikazimwa...
Siku zikasonga… Furaha ikawa nyingi kuliko dhahabu
Nilianza kuishi na mke wangu katika nyumba nyingine mbali kidogo na baba yake. Kila alfajiri nilimwachia kipande elfu moja vya dhahabu kabla ya kwenda kazini. Kila jioni nilirudi kwake nikiwa na zawadi ya maneno matamu na macho yaliyojaa upendo. Maisha yalinikumbatia kwa mikono miwili—mapenzi na utajiri.
Lakini, kadiri furaha ilivyokua, mali yangu ilianza kupungua. Moyo wangu ulipenda sana kutoa kuliko kuweka akiba. Nilitaka mke wangu aishi kama malkia wa ndoto. Na hakika, kila siku alipendezwa na zawadi mpya, chakula kipya, na nguo mpya. Nilihisi fahari. Nilihisi utume wa mapenzi.
Siku moja, niliangalia sanduku langu la biashara na nikakuta tupu. Mali yangu yote ilikuwa imeyeyuka kama jua lilivyoyeyusha theluji ya milimani. Sikuwa na dhahabu tena. Sikuwa na hariri. Nilikuwa kijana wa Baghdad, lakini sasa mikono yangu ilikuwa mitupu.
Nikajisemea:
“Siwezi kurudi nyumbani kwa mke wangu bila zawadi. Siwezi kuharibu hadhi niliyojenga. Ni lazima nifanye kitu.”
Nilipokuwa nikitembea mtaa wa karibu, niliona umati wa watu. Nikasogea—kumbe kulikuwa na purukushani ya watu waliopigana. Ndani ya mkusanyiko huo, niliona mama mmoja akiwa amefunika kikapu chake kwa kanga chakavu. Kwa jicho la haraka, niliona ndani kuna vipande vya dhahabu—vingi!
Hapo… Shetani akasema:
“Chukua. Sio kwa ajili yako. Ni kwa ajili ya heshima ya ndoa yako.”
Nikanyoosha mkono wangu…
Nikaiba…
Nikatumbukiza mkono wangu tena…
Nikapata vipande vichache…
Nikataka kuondoka…
Lakini…
“MWIZI! MWIZI! MWIZI!”
Mama yule akapiga kelele. Umati ukanizingira. Nikakamatwa. Nikatupwa chini. Nikapigwa. Nikazomewa. Nilijitetea—bure! Walinipereka kwa kadhi wa mji. Kadhi aliniangalia, akanisachi. Nikakutwa na dhahabu. Hapo hakukuwa na huruma.
Kwa mujibu wa sheria ya kiislamu, kadhi akatoa amri:
“Mkono wake wa kulia ukatwe.”
Na hapo…
Nikatupwa chini, nikiwa bado nimepigwa…
Walinikata mkono…
Nikapoteza fahamu…
Nilipozinduka, sikuwa Baghdad. Sikuwa Misri. Sikuwa na mali. Nilikuwa mtu mwenye mkono mmoja. Nilihangaika hadi nikarudi nyumbani. Nilipofika kwa mke wangu, nilificha mkono wangu wa kulia. Nilimwambia nimeumwa.
Wakati wa chakula, nikaanza kula kwa mkono wa kushoto. Machozi ya mke wangu yalitanda. Akaniambia:
“Mbona huli kwa mkono wa kawaida?”
Nikamuambia nimepata jipu. Aligoma kuamini. Akaja na mikono yake—akafungua bandeji yangu. Alipoona kile kilichotokea…
…alianza kulia kwa uchungu wa moyo.
Nilimweleza kila kitu. Kila kitu.
Je, mke wake atamkataa au atamsamehe? Nini kinamngoja sasa baada ya kuanguka kutoka utajiri hadi aibu?
