Usiku ulikuwa mzito kama wingu la mvua lililosimama angani. Nilipowasili mbele ya mlango wenye taa tatu zisizowaka, nilisimama kama alivyonielekeza.
Sikugonga.
Sikusema.
Nilinyamaza.
Kwa ghafla… mlango mkubwa wa mbao ukafunguka taratibu, kana kwamba ulikuwa ukihisi pumzi ya uhai.
Ndani, kulikuwa na mwanga hafifu wa taa ya mafuta, hewa nzito ya manukato ya zafarani, na kuta zilizojaa vitabu. Maelfu ya kurasa zilizopigwa na vumbi la karne, maandishi ya Kiarabu cha kale, na vitabu vilivyofungwa kwa ngozi ya kondoo vilijaa kwenye rafu zilizoanzia sakafuni hadi dari.
Mlevi alikuwepo. Lakini hakuwa mlevi yule niliyemwona mchana. Alikuwa amevaa kanzu ndefu ya kijivu, alifunga kichwa kwa kilemba kidogo, na macho yake yalikuwa kama ya mtu aliyekesha miaka mingi akiangalia nyota.
“Karibu Ibrahim Khalid,” akasema kwa sauti tulivu yenye kina.
“Nilikungoja usiku huu kwa miaka kumi.”
Nikagugumia midomo.
“Miaka kumi?”
Akatabasamu.
“Miaka kumi ya kukuota. Wewe ni mmoja wa walionyeshwa kwangu kwa ndoto ya asubuhi ya mwezi mpya. Ujio wako si ajali. Bali ni majira.”
? Unabii wa Kale
Akaniongoza hadi meza kubwa ya mbao. Juu yake kulikuwa na kitabu kimoja kimefunguliwa. Karatasi zake zilikuwa na alama za nyota, mistari ya kufanana na ramani, na picha ya mti wa koo.
“Kitabu hiki kinaandikwa kwa mkono mmoja tu kila kizazi. Sasa hivi… mimi ndiye mwandishi wake. Lakini si kwa muda mrefu.”
Akasita kidogo.
“Nimefika mwisho wa maisha yangu.”
Nilinyamaza. Hapo ndipo nikaanza kuona kuwa huyu mtu hajielezi kwa maneno ya kawaida.
“Kuna sehemu kwenye kitabu hiki… inakuhusu.”
Akanionyesha ukurasa mmoja ulioandikwa kwa wino mweusi na dhahabu. Maneno haya yalikuwa kwenye mstari wa mwisho:
“Atakuja kijana mwenye mkono mmoja lakini moyo wa watu elfu. Atapitia majaribu, lakini hatimaye atarithi nuru ambayo haizimiki. Atakabidhiwa maneno ya mwisho ya hekima.”
? Mimi ni Nani Kwao?
Nikamuuliza,
“Hii ina maana gani? Kwani mimi ni nani?”
Akaniambia:
“Wewe ni mrithi wa mwisho wa ukoo wa Al-Fahmi — ukoo wa watu waliokuwa walinzi wa maarifa, wachunguzi wa nyota, na waandishi wa siri. Baba yako hakukwambia. Alilificha. Lakini majira yako yamefika.”
Nikahisi mapigo ya moyo wangu yakibadilika.
“Baba yangu? Yule mfanyabiashara wa Baghdad?”
“Ndiyo. Lakini alikuwa zaidi ya hapo. Alikuwa mhifadhi wa sehemu ya maandiko haya kabla hajafariki. Alikufa kabla hajakufundisha. Na mimi… niliahidi kuwa nitakungojea hadi utakapokuja mwenyewe.”
Nilimtazama kwa mshangao uliogubika na msisimko. Huyu hakuwa mlevi. Huyu alikuwa ni mlinzi wa historia.
? Utabiri wa Giza
Kabla sijafunguka kuzungumza, aligeuza ukurasa mwingine na kusema kwa sauti ya kuogofya:
“Lakini kumbuka… nuru yako haitang’aa bila giza kupita.”
“Utaulizwa kutoa sadaka ambayo hakuna mtu angekubali kutoa. Utaamua kati ya kurithi hekima au kupoteza moyo.”
“Na mtu mmoja — binti wa damu ya kifalme — ndiye atakayekuweka katika jaribu kubwa zaidi.”
Nilinyamaza.
Kwa mara nyingine tena, alibadilika — akarudi kuwa mzee dhaifu, akasema kwa sauti ya mwisho:
“Chukua kitabu hiki. Ukikisoma hadi mwisho… majira yako yamefika. Ukikihifadhi tu… majira yako yataangamia.”
? Mwisho wa Ep 6
Siku hiyo, niliondoka na kitabu nilichokabidhiwa, nikijua maisha yangu hayawezi kuwa kama zamani. Nilikuwa nimefunguliwa lango la maarifa — lakini nyuma ya lango hilo, kulikuwapo giza nene lililosubiri maamuzi yangu.
Je, nini kipo katika kurasa za kitabu hicho cha kale? Je, Ibrahim ataendelea kuwa mfanyabiashara wa kawaida, au atavaa taji la walinzi wa siri za kale?
