Kuupata Mji Usio na Watu
Safari yetu ilidumu kwa siku saba. Jangwa lilikuwa bubu — hakuna kelele, hakuna upepo, hakuna hata kivuli cha ndege. Tuliongozwa na nyota tatu zenye kung’aa zaidi angani — alama zilizokuwa zimechorwa kwenye ukurasa wa mwisho wa kitabu.
Siku ya nane, alfajiri ilipoweka mwangaza wa bluu angani, tulifika mbele ya milima midogo ya vumbi. Katikati ya miinuko hiyo, tuliona mlango mkubwa wa jiwe uliokuwa nusu umezikwa ardhini. Ulikuwa umechorwa maandiko ya ajabu — sio Kiarabu, sio Kiebrania. Lakini tuliyajua… ni maandishi ya mji wa maandiko, ule wa kale uliosahaulika — Qitābān al-Ṣirr (Kitabu cha Siri).
Tulipokaribia, ardhi ilianza kutetemeka. Na mlango ukafunguka polepole, mithili ya mtu anayefumbua jicho lake la mwisho kabla ya kufa.
?️ Ndani ya Hekalu
Tuliingia. Ndani ya hekalu kulikuwa na ukumbi mkubwa wenye nguzo za dhahabu zilizochakaa. Vuta ya baridi ilitutandika uso. Kulikuwa na nguzo moja iliyovunjika katikati na kitabu kikubwa kikiwa kimetundikwa kwa minyororo katikati ya dari.
Mara tukasikia sauti nzito, kama ya kokoro kubwa likivutwa ardhini.
“Mlioingia kwa jina lisilotamkika, mpo tayari kwa vipimo vitatu: La Nuru, La Giza, na La Upendo. Je, mpo tayari?”
Tulinyamaza. Lakini mioyo yetu ilijibu. Ndipo pazia kubwa lililojaa vumbi likafunguka, na tukamwona mtu mmoja mwenye sura ya kustaajabisha. Alionekana kijana lakini macho yake yalibeba historia ya karne nyingi. Alikuwa amevalia joho jeusi lenye nembo ya jicho lililochomwa mshale.
“Mimi ni Al-Hāfidh, mlinzi wa hekalu hili. Nimeishi hapa miaka 1123, nikisubiri walioandikwa kuja kuamka.”
? Jaribio la Upendo
Mlinzi akatupitisha kwenye ukumbi wa mawe, ambapo palikuwa na kioo kikubwa kinachoweza kuonyesha siyo sura — bali ukweli wa ndani wa moyo.
Tuliposimama mbele yake, kioo kilimuonyesha Nura akiwa na taji la malkia — lakini nyuma yake kulikuwa na kivuli cha mnyama mwenye macho mekundu. Kioo kikaniangalia mimi, kikanionyesha nikiwa na mkono wangu wa kulia tena — lakini mkononi nimeshika kisu, na uso wa Nura ukiwa na machozi.
“Upendo wa kweli,” alisema mlinzi, “hauhitaji kurudishiwa bali kutoa. Je, uko tayari kumpoteza unayempenda, ili awe salama? Je, uko tayari kuishi bila yeye, ili awe huru?”
Nilishindwa kujibu. Lakini moyo wangu ulijua: Nura ni zaidi ya mimi. Zaidi ya mali. Zaidi ya mikono yangu, hata kama ingekuwa miwili. Nilimpigia magoti, nikamshika mikono yake, nikasema:
“Kama maisha yako ni mwanga wa mji huu, basi chukua yangu — ila mwache yeye awe.”
Mlinzi akanyamaza, halafu akatabasamu kwa huzuni. Alipiga makofi mara tatu.
?️ Sadaka ya Mwisho
Ukuta mmoja wa hekalu ulijifungua. Ndani yake kulikuwa na sanduku dogo la mbao nyeusi. Ndani kulikuwa na jiwe la shaba lenye sura ya moyo. Mlinzi akasema:
“Lazima abebe jiwe hili — lakini litamgandia rohoni na kila siku litatoa kumbukumbu ya maumivu. Ila likiisha siku ya saba, atakuwa ameokolewa. Ila ni lazima afanye hivyo kwa hiari.”
Nura alinitazama kwa macho yenye maji. Kisha akasema:
“Nitakubali. Maumivu ni ya muda. Mapenzi ya kweli ni ya milele.”
Alinyanyua jiwe lile — na alipoligusa, akapiga kelele kubwa ya uchungu. Mwangaza mkali ulijaza hekalu lote. Minyororo ikaanguka, na mlango wa nyuma wa hekalu ukafunguka: njia ya kurudi Baghdad.
?️ Kurudi Mjini na Mshangao Mpya
Tuliporudi Baghdad, watu walitusimulia kuwa tumechukua miaka miwili tukihesabu kwa saa za kawaida — lakini kwetu ilikuwa wiki mbili tu.
Nura alikuwa dhaifu lakini mzuri zaidi. Jiwe liliondoka siku ya saba. Nilimtunza kama jicho langu, naye akanipa zaidi ya moyo wake — alinipa sababu ya kuishi tena.
? Mwisho wa Ep 9
Katika sehemu ya mwisho…
Ibrahim anakutana tena na Sultani Harun, mbele ya hadhira yote, na kuisimulia hadithi hii kutoka mwanzo hadi mwisho. Je, atamweleza kila kitu? Je, atafichua sehemu ya mwisho ya ramani — ile aliyoiona mwenyewe tu?
