Usiku ule baada ya kuondoka kwenye nyumba ya yule mzee-mlevi, nilijifungia chumbani kwangu. Kitabu cha ngozi niliyokabidhiwa nilikishika kwa mikono miwili kama mtu aliyebeba mtoto wake wa pekee.
Kurasa za mwanzo zilikuwa na maandiko ya Kiarabu cha kale, lugha iliyochanganya tahajia, ramani, na ishara. Maneno mengine yalionekana kama yameandikwa kwa damu, na mengine kwa dhahabu iliyochanganywa na unga wa risasi. Kila ukurasa ulikuwa na maneno, kisha ukifuatiwa na picha au mchoro uliojaa mafumbo.
“Mwenye kujua jina la kweli la mwanga, ndiye anayeweza kuitaja giza kwa jina lake.”
“Ukipoteza mkono, lakini ukaokoa moyo, basi umeshinda zaidi ya wenye miili kamili.”
Niliendelea kusoma kila usiku — na kila usiku ndoto zangu zikabadilika. Nilianza kuwaona watu wasiofahamika wakiniita kwa sauti za mbali, mara kwenye mapango, mara kwenye milima ya theluji. Mara ya mwisho niliona uso wa mwanamke, mwenye macho makubwa ya kijani, akiwa amenyoosha mkono wake kwangu. Lakini kabla sijaweza kuufikia… niliamka.
?️ Soko la Ajabu, Macho ya Ajabu Zaidi
Siku moja, mchana, nikiwa sokoni nikinunua manukato ya amber, nilihisi harufu isiyo ya kawaida. Harufu ya miski, waridi, na hariri safi, iliyochanganywa na harufu ya mvua ya kwanza — ile ya ardhi ikibubujikwa na neema.
Nilipogeuka… ndipo nilipomwona.
Alikuwa amesimama kwenye banda la vitambaa vya Kijemaa. Kanzu yake ya hariri nyeupe ilikuwa imemfunika mpaka miguuni, ila mikono yake ilikuwa imevikwa bangili za fedha zilizofumwa kwa maumbo ya nyoka. Kichwani, alifunga shungi la samawi lililopambwa kwa nakshi za dhahabu.
Lakini ni macho yake yaliyoniua.
Macho ya kijani — yenye uzito wa fumbo. Macho yale yale niliyoyaona kwenye ndoto zangu za kila usiku.
Kwa muda mfupi, dunia ilisimama. Sauti za soko zilisita. Vuli ya hewa ilikoma. Nilimsogelea kwa aibu ya mtu asiyejua kama anaishi ndotoni au kweli.
“Samahani... umewahi kuniona mahali?” nikauliza kwa hofu ya kubatizwa mjinga.
Akatabasamu kwa uchache, kisha akasema kwa sauti iliyo kama wimbo wa taratibu:
“Kama uliwahi kusoma kitabu kilichoandikwa kabla hujazaliwa, basi kuniona sasa si jambo la kushangaza.”
Nilishtuka.
“Unasemaje?”
Akasogea karibu nami. Akaniangalia kwa makini, kisha akasema:
“Jina langu ni Nura binti Al-Khansa. Nimesoma pia sehemu ya maandiko yale. Jina lako lilitajwa kule. Ibrahim Khalid, mwana wa Baghdad, mwenye mkono mmoja lakini moyo wa nyota elfu.”
? Kitabu, Ndoto, na Mkutano
Nilijawa na mchanganyiko wa hofu na mshangao. Sikuwa nimekutana na mtu mwingine aliyewahi kusema kuhusu kitabu kile. Lakini binti huyu, si tu kuwa alikifahamu — bali alinitaja kwa jina lililoandikwa katika kurasa zake.
“Ulinikumbuka?” nikauliza.
“Sijawahi kukusahau,” akasema kwa sauti ya huzuni.
“Na sijawahi kukutana nawe — hadi leo.”
Tulitembea polepole, tukitoka sokoni hadi kwenye mtaa wa bustani wa Al-Yamama. Tulizungumza kwa saa tatu mfululizo. Tulijua hatutaki kuvunja ukimya kwa uoga, wala kuficha hisia kwa heshima ya kijinga.
Kila neno alilosema lilinigusa. Alikuwa binti wa elimu, wa mji mkubwa, na familia yenye hadhi kubwa sana katika historia ya Baghdad.
Lakini alikuwa pia binti wa… damu ya kifalme. Na si kifalme cha kawaida — bali ukoo wa watu waliopewa jukumu la kulinda sehemu ya pili ya kitabu kile nilichoachiwa.
? Unabii Waanza Kutimia
Nilimrudisha nyumbani kwake usiku ulipokaribia. Kabla hatujaagana, alinishika mkono wangu wa kushoto — mkono pekee niliobakiwa nao — na akasema kwa sauti ya ndani sana:
“Ibrahim, kuna jambo linalokuja. La kutikisa misingi ya miji hii miwili. Na utaulizwa kuchagua — moyo au maisha. Ukweli au usalama. Mimi au...”
Hakumaliza sentensi.
Lakini tayari nilikuwa najua — uchaguzi ujao utagusa kila sehemu ya nafsi yangu.
? Mwisho wa Ep 7
Katika sehemu inayofuata...
Je, Nura ni nani hasa? Ni mlinzi wa maandiko au jaribu linalozungumzwa kwenye unabii?
Na ni ipi siri iliyopo kati ya vitabu viwili — na vizazi viwili — vilivyotenganishwa na miaka mingi lakini vimeunganishwa na mapenzi na hatima?
